Osmanlı Mutfağı'ndan günümüze uzanan bir lezzettir. Reçel Osmanlı’nın vazgeçilmez ve sarayda itibarı yüksek bir yiyeceğiymiş. Osmanlı’da şifa veren bir gıda olarak görülmüş. Bir nevi reçelhaneler eczane görevi görürmüş. Hemen hemen her şeyin reçeli yapılırmış. Kavun, patlıcan, badem, fındık, nilüfer çiçeği… Reçellerin sultanı olarak görülen gül reçeli için özel olarak Edirne bahçelerinde güller yetiştirilirmiş. En çok sünnet şölenleri ve düğünlerde verilirmiş.

Geleneksel Reçel

Ekstra Geleneksel Reçel

Diyabetik Ürünler

Normal şartlardaki reçel vb. ürünlerin şeker oranı oldukça yüksektir. Bu nedenle şeker tüketimi uygun olmayan hastalar için diyabetik ürünler üretilmektedir. Piyasadaki diyabetik ürünler şunlardır:
Sorbitole dayanan reçel ve marmelat: Şeker oranı düşük sorbitol diyabetik reçellerin yapımında kullanılmaktadır.

Reçel Yapmanın Püf Noktaları

Kavanoz seçimi reçel yapımında önemlidir. Mümkünse çelik kapaklı cam kavanozlar tercih edilmelidir. Kavanozlar kullanılmadan önce kapaklarıyla bulaşık makinesinde yıkanmalı ya da kaynatıp kurulanmalıdır. Diğer önemli bir husus ise sebze ve meyvelerin taze ve mevsiminde olmasıdır. Reçel için kullanılacak meyveler; olgun ve kabuklu olmalıdır. Eziği, çürüğü olmamalıdır. Kaynama aşamasının sonuna doğru limon tuzu ya da limon suyu eklenmelidir ki reçel şekerlenmeden uzun süre muhafaza edilebilsin. Suyunu salması için toz şekerle meyve bekletilebilir. Pişme süresi boyunca dibi tutmaması için reçel arada karıştırılmalıdır. Tahta kaşık kullanılmalıdır, metal kaşık değdirilmemelidir. Kaynama esnasında reçelin yüzüne çıkan köpükler, kaynama bittiğinde bir kenara alınmalıdır. Bu berraklık için önemli bir adımdır. Reçelin şeker oranını ayarlamak önemlidir şeker az gelirse sulanır, çok gelirse şekerlenir ve katılaşır. Doğal yöntemlerle hazırlanmış reçeller, kuru ve serin bir yerde uzun süre muhafaza edilebilir.